۱) احساس کارآمدی شخص:
به معنای اعتماد به عملکردهای ذهنی و توانایی های خود برای فکر کردن، یاد گرفتن، قضاوت کردن، انتخاب کردن و تصمیم گرفتن و مهم تر از همه به معنای مقابله و غلبه بر مسائل و مشکلات متعدد و مختلف زندگی و کنترل خود است.

 
۲) احترام به خود:
به معنای باور داشتن حق خود برای زندگی کردن و خوشحال بودن و فراتر از آن باور داشتن خود برای ابراز ایده ها، احساسات، خواسته ها، نیازها و سزاوار بودن برای رسیدن به هدف و موفقیت است و خود را شایسته محبت و احترام دیگران دانستن است.
اینکه گفته می شود احساس با ارزش بودن نیاز اساسی هر انسانی است بدین معناست که خود ارزشمندی نقش حیاتی در فرآیند زندگی ایفا می کند و در حقیقت برای بقا و زیستن ضروری است. به نظر راجرز تصویر خویشتن رشد یافته، انسان را به سوی سازگاری با جهان بیرون سوق می دهد.
خود ارزشمندی در واقع به منزله سیستم خودآگاهی ایمن عمل می کند و مقاومت، قدرت و توانایی لازم را برای بازسازی ایجاد می کند و بدون آن رشد روانی فرد مختل می شود و زمانی که احساس خود ارزشمندی پایین است:
- قدرت مقابله و میزان انعطاف پذیری شخص در برابر مشکلات و سختی ها کاهش می یابد.
- شخص دچار آشفتگی، اضطراب و پریشانی می شود.
- شخص خود را درمانده و شکست خورده می پندارد.
- شخص بیشتر می خواهد از غم و اندوه اجتناب کند تا بخواهد شادی و نشاط را تجربه کند.
- موارد منفی بیشتر از موارد مثبت بر فرد حکمرانی و تسلط دارد.
- پیشرفت آنها کمتر از حد واقعی شان است.
- قادر نیستند از موفقیت خود خوشحال شوند و رضایت درونی به دست آورند.
- نسبت به احساسات و افکار خود تردید و از ابراز آن ترس دارند.
- تمایل چندانی برای تعامل با دیگران ندارند و گاه آن را خصمانه تلقی می کنند.
بنا به نظر کوپراسمیت احساس خود ارزشمندی ارزشیابی و قضاوتی شخصی است از شایستگی خود که ویژگی عامل شخصیت است نه یک نگرش لحظه ای برای موقعیت های خاص. به نظر وی والدین مهم ترین عامل رشد احساس خود ارزشمندی سالم در کودکان و نوجوانان هستند.
والدین می بایست اصول ذیل را در رفتار با کودکان و نوجوانان جهت رشد خودارزشمندی رعایت کنند:
۱) فرزندان را با عشق و احترام بزرگ کنند و این احساس را در آنها ایجاد کنند که به اندازه کافی خوب و قابل قبول هستند.
۲) در محیطی حمایت کننده نقش های مناسب و قابل اجرا را به آنها محول کنند.
۳) از آنها متناسب با توانایی هایشان انتظار و توقع داشته باشند.
۴) آنها را دچار تناقض نسازند.
۵) برای کنترل آنها به رفتارهایی نظیر مسخره کردن، ایجاد احساس گناه، تحقیر کردن و سو»رفتار جسمی متوسل نشوند.
۶) از هر فرصتی استفاده کنند تا به آنها نشان دهند که به شایستگی و خوب بودنشان اعتقاد دارند.
۷) آنها را برای آشکار ساختن احساسات غیرقابل قبول مجازات نکنند.
۸) توانایی خویشتن داری را در آنها پرورش دهند.
۹) آنها را به اندازه ای حمایت و محافظت کنند که یادگیری و اعتماد به نفسشان خدشه دار نگردد.
۱۰) احساسات و افکار آنها را ارزشمند و با اهمیت تلقی کنند

همه‌ دلشان می‌خواهد موفق باشند؛ پدر و مادرها بیشتر. ولی بیشتر پدرومادرها حتی موفقیت‌شان را هم نه برای خودشان، که برای تربیت موفق فرزندان‌شان می‌خواهند. آنهایی که بچه‌دار شده‌اند، می‌دانند که این ماجرا چه‌قدر فراز و نشیب و پیچیدگی دارد. هیچ روزی مثل روز قبل نیست و اتفاقا هر چه بچه‌ها بزرگ‌تر می‌شوند ماجراها پیچیده‌تر می‌شود. ضمن اینکه خصوصیات فردی و خانوادگی و حتی اجتماعی هر پدر و مادری را نیز باید درنظر گرفت...
حالا سوال این است که واقعا والدین موفق چه ویژگی‌‌هایی دارند؟ آیا برای این موضوع هم استانداردهایی وجود دارد تا بر مبنای آن بتوانیم موفقیت والدین را محک بزنیم؟ آیا موفقیت به معنای کامل و بی‌عیب و نقص بودن است؟
بگذارید از همین ابتدای بحث یک موضوع را روشن کنیم: والدین موفق الزاما کامل‌ترین، بهترین و بی‌نقص‌ترین والدین نیستند. اگر این اصل را قبول کنیم با استرس کمتری بچه‌داری می‌کنیم، فرزندان‌مان را بزرگ و راه را برای موفقیت آنها هموار می‌نماییم.
با توجه به اینکه بیشتر جوامع امروزی فرزندمحور شده‌اند، والدین در تربیت به بچه‌ها دچار استرس فراوانی می‌شوند و فشار زیادی به خود وارد می‌کنند تا همه چیز خوب پیش برود؛ از انضباط و مقررات، تغذیه، مطالعه، تسهیلات آموزشی و امکان استفاده از کامپیوتر گرفته و تا همه‌چیز. امروزه حتی برای شرایط روحی و تغذیه‌ای مادر باردار هم تعریف‌های خاصی وجود دارد تا پایه‌های موفقیت کودک قبل از تولدش بنا شود.
به همین دلیل، والدین گاهی به دلیل نداشتن وقت یا امکانات برای تامین همه‌جانبه بچه‌ها، دچار عذاب وجدان شده و خودشان را گناهکار می‌دانند و این موضوع، فشار روانی وارد بر آنها را بیشتر می‌کند و صد البته، بچه‌داری و فرزندپروری را مشکل‌تر. شاید اگر اصولی را به‌طور کلی در نظر بگیریم معنای موفقیت در بچه‌داری و فرزندپروری را بهتر درک کنیم.
البته شرایط والدین کاملا متفاوت است و موفقیت نیز به همین اندازه می‌تواند معانی متفاوتی داشته باشد اما لااقل ۵ اصل کلی وجود دارد. یک اصل مربوط به قبل از ازدواج و ۴اصل دیگر مربوط به قبل از فرزنددار شدن است.
۱) ازدواج، موفق شرط اول:
موفقیت والدین در زمینه بچه‌داری به قبل از بچه‌دار شدن و حتی به قبل از ازدواج برمی‌گردد. والدین موفق، ازدواجی مناسب دارند و بسیار دشوار است که همسرانی بدون انطباق در فکر و سبک زندگی بتوانند تربیتی صحیح ارایه بدهند. مرحله بعدی، زمانی است که آنها قصد دارند صاحب اولاد شوند؛ کاری که نباید تصادفی و بی‌برنامه باشد و حتی‌المقدور باید ۴ اصل زیر برایش در نظر گرفته شود:
۲) انتظارتان را از بچه‌دارشدن روشن کنید:
این، موضوع مهمی است که اگر بعضی والدین قادر نباشند با گروه سنی خاصی (مثلا کودکان) راحت ارتباط برقرار کنند، ریشه‌ مساله را باید در همان سنین (یعنی دوران کودکی والدین) جستجو و حل و فصل کرد. والدین موفق از همان دوران باید یاد گرفته باشند که مسوولیت‌هایشان را بشناسند، چه‌طور با استرس برخورد داشته و یا در شرایط ناراحت‌کننده (که در دوران بچه‌داری بی‌شمار است) خود را با شرایط وفق دهند. بررسی‌ها نشان می‌دهد سطح استرس والدین روی کودکان و توانایی بزرگ کردن آنها تاثیر به سزایی دارد؛ ضمن اینکه بچه‌داری کاری مادام‌العمر است و هیچ‌وقت تمام نمی‌شود. والدین موفق از قبل ترس‌هایشان را می‌شناسند و تمام جوانب زندگی با بچه را ضمن بررسی، حل و فصل می‌کنند (کار، تحصیل، وضعیت تفریحی، مالی، ازدواج و غیره...)
۳) زمینه خانوادگی را مهیا کنید:
والدین موفق از قبل، شرایط خانوادگی خود را بررسی می‌کنند که با والدین خود یا همسرشان درباره این موضوع، مشکلی نداشته باشند تا شرایط فکری، روانی و تربیتی مناسبی برای بچه‌دارشدن موجود باشد. در غیر این صورت، ناخواسته و غیرمستقیم بسیاری از مسایل و مشکلات را وارد زندگی‌تان می‌کنید.
۴) پیشاپیش معلوم کنید که قرار است فرزندتان از شما چه بیاموزد:
والدین موفق اولویت‌های زندگی فرزندانشان را براساس ارزش‌های درست پایه‌ریزی می‌کنند؛ ارزش‌های دینی و اجتماعی خود را با همسرشان هم‌سو و همگن کرده و می‌دانند که قرار است چه تفکرات و باورهایی را به فرزندان‌شان منتقل کنند.
۵) از جمع‌آوری اطلاعات غافل نشوید:
والدین موفق قبل از بچه‌دارشدن شروع به جمع‌آوری اطلاعات در این زمینه می‌کنند و از منابع معتبر (نه حرف‌های بی‌پایه و اساس این و آن) کمک می‌گیرند تا بدانند در هر دوره سنی خاص باید با فرزند‌شان چه برخوردی داشته باشند. این کار تا پایان عمر نیز باید تداوم داشته باشد؛ یعنی والدین باید به طور مستمر با روش‌ها و اصول صحیح رفتاری و سلامت جسمی و روانی فرزندان‌شان آشنایی داشته باشند. چنین والدینی هرگز از یادگیری ترسی ندارند و از اینکه نکته‌ای را در این زمینه ندانند احساس حقارت یا ناراحتی نمی‌کنند و اتفاقا با ولع زیادی به دنبال یادگیری خواهند بود.
● والدین موفق ۹ ویژگی دارند
اگرچه نمی‌توان نسخه واحدی برای همه والدین پیچید اما والدین موفق این خصوصیات را حتما دارند:
۱) ارتباطشان عمیق است
ارتباط آنها با فرزندان‌شان بسیار عمیق و از همان سنین شیرخوارگی برقرار می‌شود. وقتی بچه‌دار می‌شوند قبول می‌کنند که اول پدر یا مادر هستند و بعد معلم، مهندس، کارمند فلان شرکت و ... و برعکس تصور خیلی‌ها که فکر می‌کنند شیرخوار چیزی درک نمی‌کند، می‌دانند که اتفاقا همه‌چیز توسط کودکان ثبت و ضبط می‌شود و بعدها همان مسایل توسط آنها بروز داده می‌شود. آنها تمام نیازهای شیرخوار را فراهم کرده و از همان ابتدا به او می‌فهمانند که تنها منبع اعتماد و تکیه‌گاه او هستند. این ارتباط عاطفی عمیق به این صورت پایه‌ریزی شده و برای همیشه باقی می‌ماند.
۲) نیازهای فرزندشان را می‌شناسند
آنها خوب درک می‌کنند که هیچ‌گاه مسایل مالی و امکانات، جایگزین وقت و زمانی که باید برای فرزند صرف کنند، نمی‌شود چون پول، پیشرفت شغلی و تحصیلی قابل‌ جبران است اما هر دوره عمر فرزندان با خصوصیات و نیازهای ویژه، اگر نادیده گرفته شود اصلا قابل جبران نیست و صدمات وارده به دلیل کمبود وقت و یا بی‌توجهی والدین، می‌تواند عواقب ناگوار، پیچیده و غیرقابل جبرانی به بار بیاورد.
۳) حمایت می‌کنند، ادعا نمی‌کنند
بهترین‌ و موثرترین کارها را به‌عنوان یک حامی و پشتیبان خوب برای فرزندشان انجام می‌دهند اما قبول می‌کنند که خودشان هم نقایصی دارند. به این ترتیب، راه را برای رفع نقایص خود بازمی‌گذارند و با این روحیه، فرزندشان هم در این موارد، آنها را می‌بخشد.
۴) آنها می‌دانند که «دوصد گفته چون نیم‌ کردار نیست»
می‌دانند برای بچه‌ها، رفتار و عملکرد بهتر از گفتار و نصیحت است. سخنرانی و سرزنش به ندرت در بچه‌ها (در سنین مختلف)، تاثیر می‌گذارد. در عوض رفتار والدین پیامی واضح و رسا به همراه دارد. در گفتار و رفتار این والدین صداقت و مهربانی وجود دارد و فرزندان‌شان نیز همین‌‌گونه بارمی‌آیند.
۵) اول گوش می‌کنند، بعد حرف می‌زنند
قبل از آنکه حرف بزنند به صحبت‌های فرزندشان گوش می‌کنند. هر چه بیشتر گوش می‌کنند فرزندشان بیشتر برایشان تعریف می‌کند و این یک مکالمه موثر محسوب می‌شود. آنها می‌دانند که اعتماد به نفس، سنگ بنای سلامت عاطفی و روانی است و فرزندشان در صورتی اعتماد به نفسی محکم و پایدار پیدا می‌کند که خودش انتخابگر باشد و تحت نظارت والدین، خودش تصمیم بگیرد. وقتی می‌خواهند رفتار منفی او را تصحیح کنند لااقل دو رفتار را پیشنهاد می‌کنند تا خودش انتخاب کند.
۶) درست تنبیه می‌کنند
آنها معتقدند که موثرترین تنبیه، عدم تایید فرزند (البته به صورت موقت) است که همیشه باید همراه با توضیحات کافی به فرزند باشد که چرا این عدم تایید به وجود آمده و راه رفع آن چیست.
۷) زیاد حرف نمی‌زنند
به سوالات فرزندشان با توجه به رده سنی و درک او پاسخی ساده و صحیح می‌دهند و معمولا از مباحثه طولانی خودداری می‌کنند؛ یعنی در هر سن، اطلاعاتی متناسب به فرزندشان ارایه می‌دهند و خوب می‌دانند که ریختن یک بشکه چای در یک فنجان کاری بیهود است!
۸) حد خودشان را می‌‌شناسند
به این موضوع توجه دارند که فرزندشان در طول زندگی خود روابط بسیاری برقرار می‌کند؛ با دوستان، معلمان، فامیل و ... حتی اگر در دوره‌ای خاص این روابط ویژه‌تر شود باز هم درنهایت، این پدر و مادر هستند که جایگاه خاصی در ذهن او دارند که دایمی است. به همین دلیل روی نقش خود دقت بیشتری کرده و آن را محکم‌ حفظ می‌کنند.
۹) دنبال تشکر نیستند
آنها می‌دانند که فرزندشان مسوول جبران زحمات والدین نیست. اگر چه بچه‌داری بسیار سخت و گاهی طاقت‌فرساست و ترکیبی از لذت‌ها و ناراحتی‌هاست اما آنها از اینکه به وظایف‌شان درست عمل کرده و فرزندانی سالم، عاقل و بادرایت بار بیاورند احساس رضایت و خشنودی می‌کنند و از آنها توقع جبران ندارند.

منابع:
Mayoclinic Parentcenter BabyCenter
فرشته آل‌علی

روزنامه سلامت ( www.salamat.ir )

بيشترين ميزان عدم توافق‌ها، تيره ‌شدن روابط ، ناراحتي‌‌ها ، تعارضات ، دور شدن و فاصله گرفتن والدين و فرزندان در زمان امتحانات است. اين نتيجه، حاصل استخراج نتايج پرسشنامه‌اي است كه در آن از والدين و فرزندان آنها درخواست شده بود به اين سوال پاسخ دهند: چه مواقعي بيشترين اختلافات بين شما بروز مي‌كند؟

جالب آن‌كه پاسخ والدين و فرزندان به اين سوال يكسان بود: « زمان امتحانات.» والدين مي‌گفتند: فرزندان حرف‌ها و راهنمايي‌هاي ما را نمي‌شنوند. فرزندان مي‌گفتند: والدين تصور مي‌كنند ما حرف‌هاي آنان را در بار اول نشنيده‌ايم و مدام تكرار مي‌كنند ، درس بخوان، نمره خوب بگير، چرا به فكر خودت نيستي، ما خير و صلاح تو را مي‌خواهيم و ...

وظيفه والدين در شروع فصل امتحانات چيست؟

1- ايجاد فضاي آرامبخش، شورآفرين و اطمينان‌بخش

قطعا اصلي‌ترين وظيفه والدين ايجاد فضايي صميمي، دلگرم‌كننده، فرحبخش و شورآفرين است. چنين فضايي درون محيط خانواده‌، دغدغه‌ها و نگراني‌ها را به حداقل مي‌رساند، امكان بروز استعدادها را ميسر مي‌‌سازد، توانايي‌هاي هوشي و عاطفي فرزندان را گسترش مي‌دهد و فرزندان را مسوول و متكي به خود بار مي‌آورد.

2- سامان بخشيدن به مسائل و مشكلات اقتصادي در ايام امتحانات

بدون ترديد مسائل مالي نقشي در نمرات تحصيلي و موفقيت فرزندان ايفا مي‌كنند. سامان بخشيدن مسائل مالي در زمان امتحانات وظيفه‌اي مهم است كه بايد والدين آنها را جدي بگيرند.

واقعيت آن است كه مسائل مالي گاه عرصه را بر والدين تنگ مي‌كند. طبعا تحمل اين مشكلات صبر آنان را سرريز و فشارهايي را به دانش‌آموزان منتقل مي‌كند. ظرفيت دانش‌آموز محدود است و حساسيت وي زياد. برنامه‌ريزي اقتصادي در طول سال و بويژه در زمان امتحانات بيشترين كمك به دانش‌آموز است تا با آسودگي خاطر به مسائل درسي و تحصيلي بپردازد.

3- انعكاس تعديل يافته فراز و نشيب‌ها

مشكلات هميشه وجود دارند، حتي اگر هميشه مشكلات وجود نداشته باشند انسان‌ها سعي مي‌كنند مشكلي به وجود آورند؛ اعم از مشكلات مالي، اختلافات خانوادگي و درگيري‌هاي فاميلي . شايد مشكلات به تنهايي و به خودي خود مهم نباشند مهم چگونگي مواجهه با اين مشكلات است.

سعي كنيد در ايام امتحانات حتي‌الامكان همه مشكلات را به فرزندان منتقل نكنيد. تلاش كنيد مشكلات را با همه ابعاد و زواياي نگران‌كننده و طاقت‌فرسا به آنان بازگو نكنيد.

4- پرهيز از اختلافات خانوادگي در حضور فرزندان

فرزندان شما خواه‌ناخواه از اختلافات شما و همسرتان آگاه مي‌شوند. سعي كنيد به اين اختلافات در حضور آنها دامن نزنيد. بيان اختلافات و بازگويي مجدد آنها به همراه القاب تحقيرآميز جسم و روح‌ فرزندتان را فرسوده مي‌كند. آزردگي خاطر و فرسودگي جسم و روح فرزندتان مجالي براي يادگيري دروس به آنها نخواهد داد.

5- امتحان دانش‌آموز، وظيفه دانش‌آموز است نه وظيفه والدين

والدين مسووليت‌هاي خودشان را دارند و دانش‌آموز مسووليت‌هاي خودش را دارد. امتحان جزو وظايف اوست. اين وظيفه فرزند شماست كه بموقع درس بخواند، تمرين حل كند و خود را براي امتحان كلاس و امتحان ثلث آماده كند. شما وظايف ديگري داريد بهتر است هر كسي به وظايف خودش بپردازد.

6- ارتباط بيشتر با مدرسه، معلمان، انجمن اولياء و مربيان

ارتباط هر چه بيشتر شما با مدرسه و معلمان باعث خواهد شد فرزندتان با دلگرمي بيشتري درس‌ها را دنبال كند، در ملاقات با معلمان و مشاوران از راهنمايي‌ها و توصيه‌‌هاي آنها حداكثر استفاده را ببريد. به اين توصيه‌ها و راهنمايي‌ها عمل كنيد. در انجمن اولياء و مربيان شركت مداوم داشته باشيد. شما مي‌توانيد از راهنمايي‌‌ها و تجربه‌هاي ديگر والدين در مورد فرزندشان استفاده كنيد و اطلاع يابيد چه كارهايي به سود فرزندان است و چه كارهايي بي‌نتيجه است.

7- محدود كردن رفت و آمدهاي خانوادگي

ميهماني رفتن و ميهماني دادن زياد، وقت زيادي از شما و فرزندان‌تان خواهد گرفت. در زمان امتحانات، ميزان رفت و آمدها را كم كنيد.

8- تفريحات برنامه‌ريزي شده

مسائل‌ مالي ‌نقش ‌مهمي در‌‌نمرات ‌‌فرزندان  ايفا مي‌كنند. سامان بخشيدن مسائل مالي در زمان امتحانات وظيفه اي‌ است كه بايد والدين آن را جدي بگيرنددرس خواندن طولاني و خسته‌كننده به سود فرزندتان نيست. تفريح هر چند تفريحات ساده نظير گردش در فضاي آزاد، كوه، پارك رفتن و به تئاتر رفتن فوايد زيادي براي شما و فرزندتان دارد. غالب اين تفريحات هزينه‌هاي كمتري در مقايسه با يك ميهماني رفتن يا ميهماني دادن بر دوش شما مي‌گذارد.

9- دخالت نكردن در برنامه‌هاي درسي فرزندان

فرزندان شما بارها و بارها از معلمان، مشاوران و مدير مدرسه توضيحات فراواني شنيده‌اند. تاكيدهاي بيش از حد، امر و نهي‌هاي مكرر، سرزنش، دستورات شما در موقعيت دشوار امتحاني، از سوي فرزندتان به عنوان دخالت تلقي مي‌شود. اگر فرزندتان تصميم گرفته به ميزان اندكي مطالعه كند، مطمئنا با امر و نهي شما همين ميزان اندك مطالعه را نيز انجام نخواهد داد.

10- تشويق در فرصت‌هاي مناسب

با تشويق و تاييد فرزندتان حس عجيبي در وي رشد مي‌كند. او احساس مي‌كند قدرت عجيبي پيدا كرده است، قادر است بيشتر مطالعه كند، تمرين كند، ياد بگيرد، يادگيري برايش جالب و شورانگيز خواهد شد. شما مي‌‌توانيد در لحظه‌اي كه موفق به حل مساله‌اي شده يا در حال مطالعه است و شما از در وارد مي‌شويد؛ در لحظه‌اي كه به پاكنويس مطالب درسي مي‌‌پردازد و حتي لحظه‌اي كه كتاب‌هايش را با نظم خاصي جمع و جور مي‌‌كند، او را تحسين كنيد. يك جمله كوتاه كافي است «مي‌بينم به دفتر و كتاب‌هايت سر و سامان داده‌اي»، «وقتي ديدم داري مطالعه مي‌كني خوشحال شدم.» لحن گرم و صميمي شما بر تاييد و تشويق صدچندان مي‌افزايد. سعي كنيد احساس خودتان را به او بازگو نماييد.

11- پرهيز از تحقير، سركوب كردن و طعنه زدن

بدون هيچ ترديدي كلمات ناراحت‌كننده، طعنه‌آميز و ريشخندكننده اجازه فعاليت‌هاي مفيد را از فرزندتان سلب مي‌كند. آيا شما خودتان حاضريد طعنه، نيشخند و كلمات تحقيرآميز بشنويد و با وجود اين، كاري مثبت و سازنده انجام دهيد؟ كاهش كلمات منفي و تحقيرآميز باعث افزايش موفقيت فرزندتان خواهد شد.

12- شنونده صميمي حرف‌هاي فرزندان بودن

هميشه اوضاع بر وفق مراد نيست. گاه دانش‌آموز از درسي تنفر دارد، گاه نسبت به رفتار معلمي اعتراض دارد يا از يادگيري درسي عاجز است. در بيشتر اين مواقع فرزندتان، راهنمايي‌هاي شما را نمي‌خواهد، او به دنبال گوش شنوايي است. به دنبال آن است كه كسي حرف‌هايش را بشنود و قضاوت نكند. او با درددل كردن احساس سبكي خواهد كرد. در چنين موقعيت‌هايي به استقبالش برويد. از قضاوت كردن درباره حرف‌هايش جدا بپرهيزيد. از توصيه كردن اجتناب ورزيد. وظيفه شما فقط شنيدن است. حرف‌هايش را بپذيريد، سعي كنيد احساس او را درك كنيد. مطمئن باشيد همه چيز به خير و خوشي خواهد گذشت.

منبع : جام جم آنلاين - با تلخيص

تبیان